Падыша менен ибадатчы

Падыша токойдо аё уулап жрп бир кушту жарадар кылды. Бирок, куш бак-дарактарды аралап качып кет\гъ лгрд. Падыша андан бетер ъчъшп, эмне кылсам да кармап аламын деп куштун изинен тшт. Издей-издей бир ибадат кылып жаткан кишинин алдынан чыкты. Атынан тшп, ага урмат къргъзп, салам айтты:

   -Ассалому алейкум! Таксыр, ушул жерден бир жарадар куштун ъткънн кърбъдёзб?

    Ибадатчы ойлонуп калды. Себеби, ал кушту къргън эле. Бирок, анын падышага олжо болушун каалабады. Эми ал эмне дейт? Эгер куштун кайга кеткенин айтса, падышага олжо болот. А, эгер “кърбъдм” десе, жалган сйлъгън болот. Ушуларды ойлонуп, акыры бир чечимге келди дагы падышага жооп берди:

   -О, падышам! Кърмък къздн вазыйпасы. Бирок, ал сйлъй албайт. Бул къздър кушту кърд, бирок, баяндап бер\гъ тили жок. А, тилим болсо, сйлъй алат, бирок эч нерсени къргън жок. Ошондой болгон соё, урматтуу падышам, ал сизге эмнени айта алаар эле.

       Бул създърд уккан падыша ибадатчынын ниетин тшнд жана анын акылдуулугуна, амалдуулугуна тан берип, артына кайтып кетти